Doda, Karolak i Wiolka

"Słownik Ptaszków Polskich" - reż. Krzysztof Materna - Teatr IMKA w Warszawie

Tekst Jakuba Morawskiego wygrał konkurs miesięcznika "Chimera" na opowiadanie. Frazy typu: "Kyrje elejson, w górę kierujmy serca wertykalnie, wznosimy je do Pana pod kątem prostym" czy "strikte mówiąc notabene autentyczne" zachwyciły Krzysztofa Maternę jako opis ślepego zaułku, w jaki zabrnął język polski, raczej utrudniający dziś komunikację, niż jej służący.

Umknął mu fakt, że obserwacje Morawskiego są strasznie banalne i wtórne - choćby w porównaniu z twórczością, także teatralną, Doroty Masłowskiej. Telewizja śniadaniowa jest wystarczająco absurdalna sama w sobie, jej parodia niczego wartościowego nie dorzuca. Podobnie jest z 20-minutowym monologiem dresiary w wykonaniu Doroty Rabczewskiej - brawurowym, mówionym z poświęceniem, tylko niczego niewnoszącym do naszej wiedzy o dresach.

Materna nie miał pomysłu, jak z szeregu kabaretowych skeczy zbudować przedstawienie, z dramaturgią i sensem. Poszedł najprostszą drogą i połączył je swoją konferansjerką zamaskowaną niby-rolą domorosłego znawcy "ptaszków polskich", uczącego widzów odróżniać je od ptasich imigrantów. O tym, dokąd zabrnęła polska kultura czy komunikacja, więcej powiedziało to, co działo się na premierze już po oklaskach. Na scenę wkroczył szef Imki Tomasz Karolak. Wręczył sto róż "Wiolce", z którą "wychowuje dzieci", i oświadczył, że oświadczy się jej w kulisach, bo na scenie to jednak obciach. Po czym wepchnął ją tam w błysku fleszy fotoreporterów.

Aneta Kyzioł
Polityka
20 maja 2016

Książka tygodnia

Ale musicale! Złote stulecie 1918-2018
Wydawnictwo Marginesy
Daniel Wyszogrodzki

Trailer tygodnia

Faust
Tobias Kratzer
Nowy "Faust" z Opery Paryskiej 29 lis...