Hanna Jaracz (1916 - 1979)

Aktorka teatralna, telewizyjna i filmowa.

Urodziła się 28 maja 1916 w Moskwie. Zmarła 4 maja 1979 w Warszawie.

Córka Stefana Jaracza i Jadwigi Jaraczowej z Daniłowiczów, żoną Maksymiliana Górkiewicza, (ślub 28 lutego 1938). Po ukończeniu gimnazjum w Warszawie przygotowywała się do zawodu aktorskiego pod kierunkiem ojca.

Debiutowała 8 czerwca 1932 w warszawskim Teatrze Ateneum w roli Nataszy ("Strach"). W 1933 zdała egzamin kwalifikacyjny ZASP-u. W 1933-35 występowała w Teatrze Nowa Komedia i Teatrze Aktora. Rolę Hesi ("Moralność pani Dulskiej") zagrała wg opinii Antoniego Słonimskiego "z niezaprzeczoną rasową swadą aktorską". W 1935-39 należała do zespołu Teatru Ateneum. Grała Basię ("Majster i czeladnik"), Agatkę ("Szkoła żon"), Duniaszę ("Ożenek"), Alicję ("Cieszmy się życiem"), Żermenę ("Szóste piętro").

Cieszyła się uznaniem krytyki przyznającej jej "zdolności dramatyczno-liryczne" i wyróżniającej ją za "delikatność gry" i "przemiłą, pełną prawdziwego talentu ekspresję głosu" ("Album artysty polskiego"). W czasie II wojny światowej przebywała początkowo w Lublinie, potem w Warszawie. W 1941 w związku ze sprawą Igo Syma została aresztowana; zwolniona po miesiącu, pracowała jako kelnerka. Jesienią 1944 znalazła się w Krakowie i występowała w miejscowym jawnym Teatrze Powszechnym. W 1945 grała w Teatrze Miejskim w Lublinie, w sezonie 1946/47 w Teatrze Wojska Polskiego w Łodzi; od 1948 w Warszawie: 1948-52 w Teatrze Nowym i od 1952 do końca życia w Teatrze Ateneum.

W okresie powojennym występowała w rolach drugoplanowych, ale nawet epizodom potrafiła nadać rys charakterystyczny, który utrwalał postać w pamięci widzów. Grała m.in. Fiewronię Pietrowną ("Rewizor"), Marynę ("Uczone białogłowy"), Zehrę ("Dziwak"), Kobietę ("Proces" wg F. Kafki), Dziewkę ("Szewcy"), Matkę ("Biografia").

Występowała w filmach polskich. Zadebiutowała 17 października 1919 w filmie „Krysta" w reż. Aleksandra Hertza i Danny Kaden. Przed wojną zagrała jeszcze m. in. w „Dziewczętach z Nowolipek" w reż. Józefa Lejtesa (26 października 1937) i „U kresu drogi" (1939) w reż. Michała Waszyńskiego.
Po wojnie wystąpiła m. in. w „Ostatnim etapie" w reż. Wandy Jakubowskiej (28 marca 1948), „Pasażerce" (1963) w reż. Andrzeja Munka i Witolda Lesiewicza, „Zbrodniarzu, który ukradł zbrodnię" (1968) w reż. Janusza Majewskiego, „Ciuciubabce" (1977) w reż. Radosława Piwowarskiego i w serialach: „Wojna domowa", „Janosik", „Polskie drogi", „Układ krążenia", „07 zgłoś się" oraz „Tajemnica Enigmy".

Grała także w spektaklach Teatru Telewizji m. in. „Powrót" w reż. Lucyny Tychowej (12 lutego 1962), „Pomyłka, proszę się wyłączyć!" (Teatr Sensacji Kobra) w reż. Jerzego Gruzy (2 czerwca 1966), „Żywy trup" w reż. Andrzeja Łapickiego (9 listopada 1970), „Zagrożenie" w reż. Macieja Prusa (10 stycznia 1975) i „Klątwa" w reż. Jana Świderskiego (10 grudnia 1979).

Babka aktora Mikołaja Radwana.

Odznaczenia:
1966 - Odznaka za zasługi dla m. Warszawy
1979 - Krzyż Kawalerski OOP
Zasłużony Działacz Kultury

 

Źródła: Słownik biograficzny teatru polskiego, E-teatr, FilmPolski

 

Opracował Ryszard Klimczak
Dziennik Teatralny
28 maja 2018
Portrety
Hanna Jaracz

Książka tygodnia

Tajemnicze dziecko
Wydawnictwo Media Rodzina
E.T.A. Hoffmann (Ernst Theodor Amadeus Hoffmann)

Trailer tygodnia

Miłość do trzech pomar...
Zbigniew Głowacki