Hołdys mocno trzyma w napięciu

"Prawo McGoverna" - reż. reż. Piotr Łazarkiewicz, - Teatr Delikates

Debiut dawnego rockmana Zbigniewa Hołdysa w nowej roli dramatopisarza okazał się zaskakująco udany. "Prawo McGoverna" to ważny głos w dyskusji o dzisiejszym świecie

To jednak niejedyny atut premiery w Centralnym Basenie Artystycznym. Ostatnie przedstawienie, które przed śmiercią wyreżyserował Piotr Łazarkiewicz, zaskakuje zwrotem akcji i zwraca uwagę ciekawym aktorstwem. Zbigniew Hołdys – postać charyzmatyczna w muzyce rockowej, współtwórca legendarnego Perfectu i jego największych przebojów – do teatru wkraczał z dużą nieśmiałością. Przygodę ze sceną rozpoczął, kiedy przed laty przełożył z angielskiego sztukę „Pif-paf! Jesteś trup!”.

Utwór został wystawiony w liceum, w którym uczył się syn muzyka. Tytus Hołdys zagrał wówczas z powodzeniem, rzecz o panoszącej się w szkołach przemocy zyskała duże zainteresowanie – zarówno uczniów, jak i nauczycieli. To zachęciło Hołdysa seniora do napisania kolejnych utworów adresowanych do młodzieży. A wkrótce stało się to czymś w rodzaju posłannictwa, bo każdy taki tekst bezpłatnie udostępniał szkołom. Hołdys rockman, mając dobry kontakt z młodymi ludźmi, wiedział, że może podzielić się z nimi własnymi doświadczeniami. Doradzić i przestrzec, nie będąc posądzony o tani dydaktyzm. Powstały więc sztuki o walce z patologiami, przemocą, nietolerancją, zaszczuciem oraz filmowe etiudy o młodych zagubionych w gąszczu dzisiejszego show-biznesu. Z tamtych doświadczeń narodziło się właśnie „Prawo McGoverna”. Ponadgodzinny thriller z przewrotną puentą i niespodziewanym przebiegiem akcji. Sztuka kameralna grana jest przez młodych zapaleńców z wielką naturalnością. Słucha się ich w skupieniu.

Spektakl zaczyna się od mocnej sceny przesłuchania skorumpowanego prawnika Mc- Governa (w tej roli Tomasz Solich) przez syna jego ofiary Sykstusa Wagnera (Tytus Hołdys). Zbigniew Hołdys, mówiąc o rzeczach brutalnych, o czasach pozornej prawdy, mocno zachwianej hierarchii wartości, nie epatuje wulgarnością, nie ucieka w dosadność. Odwołuje się do naszej wyobraźni – np. w scenie przesłuchania musimy się domyślić, że ofiara ma przyklejony do czoła ładunek wybuchowy. Wszystko rozgrywa się w konwencji teatru. Tytus Hołdys z twarzą o niewinnym, delikatnym uśmiechu, jako syn pragnący pomścić śmierć ojca, budzi przestrach, a jednocześnie zrozumienie. Tomasz Solich jako McGovern potrafi z talentem oddać dramat upodlenia swego bohatera, pokazać walkę o zachowanie resztek godności, a także jego bardzo pokrętną naturę. Kamil Dąbrowski jako Zawodowiec to z kolei bardzo sprawnie nakreślony typ współczesnego antyterrorysty. Człowieka – wydawałoby się – dość prostolinijnego, a jednak o mocno zagadkowej logice.

Nic w tej sztuce nie jest do końca jednoznaczne i to jest jej siła. Grupa Niewinni Chłopcy postanowiła traktować teatr jako miejsce, w którym mówi się coś istotnego. Które nie będzie się kojarzyć z tanią rozrywką i komercją. Po pierwszym udanym doświadczeniu warto im życzyć, by swą „chłopięcą niewinność” zachowali jak najdłużej.

Teatr Niewinni Chłopcy, Zbigniew Hołdys „Prawo McGoverna”. Reżyseria Piotr Łazarkiewicz. , premiera w Centralnym Basenie Artystycznym, 5 lipca 2008 r.

Jan Bończa-Szabłowski
Zycie Warszawy
8 lipca 2008

Książka tygodnia

Iłła. Opowieść o Kazimierze Iłłakowiczównie
Wydawnictwo Marginesy
Joanna Kuciel-Frydryszak

Trailer tygodnia