Jerzy Pichelski (1903 - 1963)

Aktor teatralny, telewizyjny, filmowy i radiowy.

Urodził się 27 listopada 1903 w Saratowie. Zmarł 5 kwietnia 1963 w Warszawie.

Był synem Jana i Heleny Pichelskich. Ukończył studia na Oddziale Dramatycznym przy Konserwatorium Muzycznym w Warszawie. 1 września 1929 debiutował w Teatrach Miejskich w Wilnie i pozostał tam przez dwa sezony. W 1931-32 występował w Teatrze Polskim w Poznaniu, od sezonu 1932/33 w Teatrze Polskim w Warszawie, a od sezonu 1934/35 do wybuchu II wojny światowej również na innych scenach Towarzystwo Krzewienia Kultury Teatralnej.

W 1939 brał udział w obronie Warszawy. Podczas okupacji pracował jako kelner w "Kawiarni Aktorów", w 1941 występował w jawnym teatrze warszawskim Komedia, potem w teatrze Na Antresoli. Jednocześnie działał w konspiracji; Bohdan Korzeniewski wspominając okupacyjny okres nazwał go "do szaleństwa odważnym żołnierzem podziemia".

Po wyzwoleniu rozpoczął pracę w 1945 w Teatrze Miejskim w Lublinie. W sezonach 1946/47 i 1947/48 występował w Teatrze Syrena i Teatrze Osa w Łodzi, w 1948-50 w Teatrze Polskim w Warszawie, w 1950-57 w Teatrze Domu Wojska Polskiego, od 1957 do końca życia w Teatrze Polskim. Role: Muller ("Fraulein Doktor"), Eskalus ("Miarka za miarkę"), Lutoborski ("Aszantka"), Solanio ("Kupiec wenecki"), Baśnicki ("Jadzia wdowa"), Juhas ("Gałązka rozmarynu"), Mikołaj ("Zbrodnia i kara"), Dolski ("Wielki człowiek do małych interesów"), Walery Łukasiński ("Noc listopadowa"), Upiór ("Wesele").

Występował także często jako aktor filmowy m. in. „Szpieg z masce" (1933), „Trzy serca" (1939), „Ulica graniczna" (1948), „Zezowate szczęście" (1960), „Krzyżacy" (1960), „Daleka jest droga" (1960).

W Teatrze Telewizji wystąpił w kilku spektaklach m. in. „Żebrak" (1959), „Powrót" (1962).

Wielką aktywnością wykazywał sie w Teatrze Polskiego Radia, gdzie wystąpił w ponad stu premierach. Rozpoczął 16 października 1949 „Samotnym białym żaglem" Walentyna Katajewa, w reż. Reny Tomaszewskiej. Grał także m. in. w słuchowisku: „Człowiek nie umiera" Kazimierza Brandysa (Porucznik) w reż. Kazimierza Rudzkiego (16 marca 1952), „Antek" Bolesława Prusa w reż. Heleny Wiśniewskiej (17 marca 1954), „Noc listopadowa" Stanisława Wyspiańskiego (Generał Gendre) w reż. Janusza Warneckiego (29 listopada 1957), „Wieniec laurowy" Bertolta Brechta (Kapitan) w reż. Jerzego Rakowieckiego (23 września 1960), „Idzie burza" Haliny Auderskiej (Król Wacław) w reż. Tadeusza Łomnickiego (24 kwietnia 1962) i „Romans u kaskady" Juliusza Słowackiego w reż. Jerzego Rakowieckiego (7 lutego 1963). 

Pracował do końca życia. Zmarł podczas próby w warszawskim Teatrze Polskim.

Pochowany na Starych Powązkach w Warszawie.

Źródło: Słownik Biograficzny Teatru Polskiego, Wikipedia, E-teatr, FilmPolski

Opracował Ryszard Klimczak
Dziennik Teatralny
27 listopada 2020
Portrety
Jerzy Pichelski

Książka tygodnia

Biała jak mleko, czerwona jak krew
Społeczny Instytut Wydawniczy Znak
Alessandro D'Avenia

Trailer tygodnia

Romans wschodni
Victoria Vatutina i Olga Bilas
Koncert spina w harmonijną całość kla...