Próby u Modrzejewskiej

"Droga śliska od traw..." - reż. Katarzyna Dworak, Paweł Wolak - Teatr im. H. Modrzejewskiej w Legnicy

W legnickim teatrze trwają próby do trzeciego autorskiego spektaklu duetu małżeńsko-aktorskiego Katarzyna Dworak - Paweł Wolak w ich reżyserii. Premiera na Scenie Gadzickiego 15 grudnia br.

Sceniczna opowieść pod długim i nieco tajemniczym tytułem "Droga śliska od traw. Jak to diabeł wsią się przeszedł" to trzecie autorskie i reżyserskie podejście tej pary twórców do realizacji własnych pomysłów scenicznych. To także trzecia z legnickich premier sezonu 2013/2014.

Katarzyna Dworak-Wolak i Paweł Wolak (na zdjęciu w spektaklu "Cyrano de Bergerac" w 2009 r.) debiutowali w roku 2008 lifestylowym komediodramatem "Sami", za który zdobyli Grand Prix 12. Ogólnopolskiego Festiwalu Komedii "Talia" w Tarnowie. Swoistą kontynuacją tej opowieści była, zrealizowana przez nich dwa lata później, sztuka "Pracapospolita, czyli tacy sami", która występującemu w niej Pawłowi Wolakowi przyniosła aktorskie wyróżnienie na X Ogólnopolskim Festiwalu Dramaturgii Współczesnej "Rzeczywistość przedstawiona" w Zabrzu.

Podobnie, jak miało to miejsce w debiucie, akcja najnowszej sztuki rozgrywa się na wsi. To o tyle zaskakujące, że oboje z twórców pochodzą z zupełnie odmiennego środowiska. Co ciekawe, dla obojga naznaczonego przez krajobraz znaczony wieżami kopalnianych szybów. W przypadku Katarzyny Dworak węglowych kopalni Bytomia, zaś w przypadku jej męża miedziowych kopalni Lubina.

- Wieś jest wygodnym sposobem opowiadania o relacjach społecznych, zwłaszcza takich, jakie zachodzą między jednostką, a zbiorowością. Są one w tym środowisku bardziej intensywne, a do tego mocno izolowane od zewnętrznych wpływów, np. od urzędowych regulacji i ich strażników. To także środowisko, w którym wszystko jest możliwe, lub do wyobrażenia - objaśnia współautor i współreżyser Paweł Wolak.

Odmiennie, niż miało to miejsce w dwóch poprzednich i skrajnie realistycznych realizacjach, autorzy tym razem sięgnęli po pogranicze jawy i złego snu. - Sięgamy po to, co w naszych zachowaniach jest niewytłumaczalne. Szukamy odpowiedzi, co takiego jest w ludziach, że tak cienka jest w nich granica między dobrem, a złem. Jak to się dzieje, że drobne, trudno zauważalne kroki przesuwają tę granicę, aż do zbrodni, a nawet ludobójstwa. Czy mamy to biologicznie przyrodzone, czy nabyte i zależne od okoliczności? - pyta i tłumaczy Wolak.

Inaczej, niż dotychczas, autorzy pracowali nad tekstem. - Nie było wcześniejszych rozmów, planowania, konsultacji. Pisaliśmy tę opowieść tak, jakbyśmy byli zewnętrznymi obserwatorami toczącej się akcji. Po trzech tygodniach skończyliśmy i z pewnym zaskoczeniem przeczytaliśmy - dodaje.

Powstała opowieść o hermetycznym i grzesznym świecie, w którym jest czułość i okrucieństwo, strach i nadzieja, poczucie wspólnoty i lęk przed innością, śmierć i narodziny, miłość i zbrodnia. Wszystko zaczyna się przy wigilijnym stole w chwili powrotu z więzienia jednego z bohaterów dramatu. Bożonarodzeniowy klimat zbliżających się świąt wybrany został także na czas premiery przedstawienia ze scenografią Małgorzaty Bulandy, muzyką zespołu Kormorany i ruchem scenicznym Leszka Bzdyla.

Grzegorz Żurawiński
Materiał Teatru
19 listopada 2013

Książka tygodnia

Nice, cosie i duchy. Eseje o sztuce
Pewne Wydawnictwo
Michał Krawczyk

Trailer tygodnia

"Powrót" - reż. Michał...
Michał Zdunik
Bywa tak, że odwiedzamy dom rodzinny ...