Same pytania.

Odpowiedzi jeszcze brak.

Po przeczytaniu listu otwartego Moniki Strzępki w sprawie wymogów dla kandydatów na Dyrektora Teatru Dramatycznego w Warszawie naprawdę poczułam, że może wygrać.

Sposób, w jaki zauważyła, że kryteria są niejasne i prawdopodobnie zbyt wyśrubowane, żeby np. ona mogła wygrać w tym konkursie, w jasny sposób sugerowały, że Komisja popełniłaby duży błąd, nie wybierając artysty jej typu i kalibru. Nawet po przeczytaniu bardzo miłej i ugodowej odpowiedzi na ten list otwarty, która bezpośrednio rozwiała zawarte w nim wątpliwości Strzępki, nie mogłam pozbyć się tego wrażenia. No i miałam rację.

Odkąd zaczęłam regularnie kształtować swoją estetykę teatralną lekturą najróżniejszych artykułów na e-teatrze, tekstami typu Teatr Postdramatyczny oraz Kołonotatnikami Łukasza Drewniaka, w zasadzie przestałam odwiedzać Teatr Dramatyczny. Nie zajmuję się teatrem profesjonalnie i ograniczony czas oraz środki, jakie mogę mu poświęcać, sprawiają, że zawsze na warszawskich scenach były grane inne, bardziej interesujące dla mnie spektakle. Powiem otwarcie: nie uważam, żeby to było szczególnie dobre albo mądre, bo „nie moja" estetyka Teatru Dramatycznego pod kierownictwem Tadeusza Słobodzianka nie znaczy, że ten teatr nie jest ciekawy (bo jest) albo nie ma świetnego zespołu (z tego, co widziałam, ma). Więc będę chciała nadrobić swoje braki repertuarowe, zanim nastąpi kadencja Strzępki. Sugeruję to też innym osobom w podobnej sytuacji, co moja. Bo kto wie, co stanie się z repertuarem w przyszłym sezonie?

Ekscytuje mnie sprawa przyszłości Teatru Dramatycznego. Jak ta uznana reżyserka pokieruje zespołem? Jakie będą jej założenia programowe (łatwiejsze do odgadnięcia) i kogo z jakim materiałem zaprosi do współpracy (trudniejsze do odgadnięcia)? Jak zapanuje nad wszystkimi scenami, które posiada ten Teatr? Jak będzie wyglądać kwestia dofinansowań – czy dalej instytucja będzie pozyskiwać tyle funduszy, co wcześniej (czego szczerze życzę Strzępce)?

Same pytania. Odpowiedzi jeszcze brak. Ale spodziewam się, że całe środowisko teatralne i miłośnicy tej sztuki będą trzymać rękę na pulsie.

Ewa Mazgajska
Dziennik Teatralny Warszawa
24 stycznia 2022
Portrety
Monika Strzępka

Książka tygodnia

Ale musicale! Złote stulecie 1918-2018
Wydawnictwo Marginesy
Daniel Wyszogrodzki

Trailer tygodnia