Streszczenie libretta

"Napój miłosny" - reż. Karolina Sofulak - Opera Śląska w Bytomiu

Libretto: Felice Romani

Akt I. Młody, ubogi wieśniak Nemorino zakochany jest w pięk­nej Adinie, która jednak nie traktuje poważnie jego zalotów (aria Nemorina "Quanto e bella"). Siedząc w gronie przyjaciółek przed wiejską gospodą, czyta Adina starą legendę o Tristanie i Izoldzie. Jaka szkoda - stwierdza żartobliwie - że dziś już nikt nie jest w stanie dostarczyć takiego czarodziejskiego na­poju, o jakim mówi legenda.

Przy dźwiękach kapeli wkracza do wsi oddział wojska pod dowództwem sierżanta Belcore. Śmiały i bezceremonialny wojak poczyna zalecać się do Adiny, proponując jej nawet małżeń­stwo. Dziewczyna nie daje mu wprawdzie wyraźnej odpowiedzi, lecz traktuje przystojnego sierżanta nadzwyczaj przychylnie, co doprowadza Nemorina do rozpaczy.

W tym samym czasie pojawia się we wsi stary wędrowny znachor, Dulcamara. Zrozpaczony Nemorino prosi go o napój miłosny, za pomocą którego pozyskałby wzajemność Adiny. Sprytny szarlatan w lot chwyta sposobność łatwego zarobku i za wysoką cenę sprzedaje łatwowiernemu młodzieńcowi jako niezawodny "eliksir miłości" butelkę zwykłego mocnego wina. Nemorino wypija duszkiem zawartość flaszki, po czym wpada w świetny humor, widzi cały świat w różowych kolorach i pra­wie nie zwraca uwagi na Adinę. Młoda dziewczyna, której w gruncie rzeczy Nemorino nie był obojętny, podejrzewa teraz, że młodzieniec przestał ją kochać i chcąc mu zrobić na złość - przyjmuje matrymonialne propozycje sierżanta Belcore, zapo­wiadając rychły termin ślubu.

Akt II. Sierżant Belcore otrzymał polecenie natychmiasto­wego wymarszu z wioski, wobec czego jego ślub z Adiną musi się odbyć jeszcze tego samego dnia. Dulcamara radzi zrozpa­czonemu Nemorinowi... wypić jeszcze jedną butelkę cudownego napoju. Nemorino jednak nie ma już pieniędzy na kupno ko­sztownego specyfiku, udaje się więc do sierżanta Belcore, zgła­szając chęć zaciągnięcia się do jego oddziału. Belcore nie do­myśla się przyczyny decyzji Nemorina - przyjmuje chętnie rekruta i wypłaca mu zaliczkę na żołd w wysokości 20 skudów (duet "Venti scudi").

Tymczasem przychodzi do wsi wiadomość, iż bogaty wuj Ne­morina umarł, zapisawszy młodzieńcowi w testamencie cały swój majątek. Nemorino staje się teraz pożądanym kandydatem na męża, toteż wszystkie dziewczęta okazują mu swe względy. Naiwny chłopak, nie wiedząc jeszcze o swym nagłym bogactwie, przypisuje owo niespodziewane powodzenie cudownym właści­wościom miłosnego napoju, nie przestaje jednak ani przez chwi­lę myśleć o ukochanej Adinie (romans "Una furtiva lagrima"). Zaloty wiejskich dziewcząt drażnią Adinę i budzą zazdrość w jej sercu. A gdy dowiaduje się, że młodzieniec z miłości dla niej zaciągnął się do wojska, wzruszona, nie ukrywa już dłużej swego uczucia i zrywa zaręczyny z Belcorem. Na całej historii doskonale wychodzi stary Dulcamara, wszyscy bowiem mie­szkańcy wioski tłoczą się do jego Straganu, wierząc w potęgę "miłosnego napoju".

"Napój miłosny" jest pierwszym dziełem Donizettiego, które zdo­było europejską sławę. Spośród współczesnych oper komicznych wyróżnia się wielką subtelnością i nastrojowością (romans Ne­morina z II aktu stał się jedną z najsłynniejszych arii opero­wych). Powodzenie "Napoju miłosnego" było błyskawiczne; rów­nież i Warszawa, nie pozostając w tyle za innymi stolicami, wystawiła dzieło Donizettiego już w 1839 (jeszcze zaś o rok wcześniej poznała je publiczność we Lwowie, dzięki występom wiedeńskiego zespołu na scenie tamtejszego Teatru Miejskiego).

Źródło: Przewodnik Operowy, Józef Kański, PWM 1997

(-)
Materiał Opery Śląskiej
3 grudnia 2019
Portrety
Karolina Sofulak

Książka tygodnia

Trojanki Jana Klaty
Wydawnictwo Universitas
Olga Śmiechowicz

Trailer tygodnia