Teatr Brama w Goleniowie z Kamykiem Puzyny

Nagroda im. Konstantego Puzyny „Kamyk Puzyny"

Nagroda im. Konstantego Puzyny została w tym roku przyznana Teatrowi Brama w Goleniowie, działającemu od 1996 roku pod kierownictwem Daniela Jacewicza, za konsekwentną, zespołową pracę teatralną i społeczną.

Lokalna działalność „Bramy" sięga daleko poza granice niewielkiego miasta, włączając się w międzynarodową wspólnotę grup teatralnych wrażliwych na problemy świata, ciekawych innego człowieka, szukających własnego i jednocześnie uniwersalnego języka wypowiedzi artystycznej. Teatr „Brama" jest dziś jednym z najprężniejszych w Polsce ośrodków teatru niezależnego, takiego, którego estetyka i relacja z widzami była zawsze bliska patronowi Nagrody.

Nominacje:

Kolektyw Czarne Szmaty
Monika Kwaśniewska
Seb Majewski
Biennale Warszawa
Weronika Szczawińska
Teatr na faktach (w Instytucie im. Jerzego Grotowskiego we Wrocławiu)
Teatr Kana

W ubiegłych latach Nagrodę im. Konstantego Puzyny otrzymali Komuna// Warszawa (2015), Justyna Sobczyk (2016), protestujące aktorki, aktorzy oraz publiczność Teatru Polskiego we Wrocławiu (2017), Teatr im. Heleny Modrzejewskiej w Legnicy działający pod dyrekcją Jacka Głomba (2018), Dorota Buchwald i zespół Instytutu Teatralnego im. Zbigniewa Raszewskiego w Warszawie (2019), Ewa Guderian-Czaplińska (2020) oraz Joanna Szczepkowska (2021).

Nagroda im. Konstantego Puzyny (znana również jako Kamyk Puzyny) – nagroda ustanowiona w roku 2015 z inicjatywy miesięcznika „Dialog" za łączenie działalności twórczej z zaangażowaniem w życie publiczne[1], a jej fundatorem jest Instytut Książki.

Laureatom wręczana jest statuetka „Kamyk Puzyny" zaprojektowana przez Krzysztofa M. Bednarskiego oraz 10 tys. złotych. O wyborze laureata decyduje kapituła złożona z redaktorów pisma i laureatów z ubiegłych lat. Wręczenie nagrody ma miejsce w dniu urodzin jej patrona, tj. 13 kwietnia.

Konstanty Puzyna (1929-1989) - krytyk teatralny, eseista, redaktor i poeta. W 1956 roku należał do założycieli miesięcznika „Dialog", a w 1971 został jego redaktorem naczelnym. Zasługą Puzyny jest przełomowa edycja dramatów Witkacego, dzięki której trafiły potem na sceny. Jako krytyk miał dewizę: „Po jaką cholerę w ogóle pisać o teatrze, jeśli nie po to, by pisać o życiu?".

(-)
Materiał organizatora
11 lutego 2022
Portrety
Konstanty Puzyna

Książka tygodnia

Ale musicale! Złote stulecie 1918-2018
Wydawnictwo Marginesy
Daniel Wyszogrodzki

Trailer tygodnia