Zmarła Hanna Smólska

Aktorka teatralna, filmowa, telewizyjna i radiowa.

Urodziła się 16 kwietnia 1921 w Mińsku Mazowieckim. Zmarła 7 września 2018 w Warszawie.

W 1953 zdała eksternistyczny egzamin aktorski w Krakowie. Absolwentka Historii sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie (1955). 

Występowała również jako Halina Smólska. Dała się poznać jako artystka wszechstronna, sprawdzająca się w bardzo różnorodnym repertuarze. Czarująco kobieca, klasycznie piękna z powodzeniem kreowała role amantek (Krystyna w Don Juanie Rittnera, Katarzyna w Straconych zachodach miłości Szekspira, Wirgilia w Koriolanie Szekspira - reż. W. Krzemiński ), naturalną vis comicą i wdziękiem podbijała publiczność w wielu rolach komediowych (Lizetta w Drugiej pułapce miłości Pierre de Marivaux - reż. J. R. Bujański, Duniasza w Wiśniowym sadzie Czechowa - reż. W. Krzemiński). Obdarzona pięknym głosem, który szkoliła u dwóch wybitnych śpiewaczek operowych Ady Sari i Marii Modrakowskiej, wykorzystywała swój talent wokalno- muzyczny na scenie teatralnej, a także śpiewając w filharmonii (m.in. Kantatę Jana Sebastiana Bach).

Artystka debiutowała w 1946 roku na scenie Teatru Miejskiego w Częstochowie. Dzięki współpracy z mistrzami polskiego teatru: Edmundem Wiercińskim, Dobiesławem Damięckim, Bronisławem Dąbrowskim – pierwsze lata spędzone na scenie ukształtowały jej osobowość twórczą. Po trzech sezonach spędzonych w częstochowskim teatrze, dyrektor Bronisław Dąbrowski zaangażował aktorkę do Teatru im. Juliusza Słowackiego w Krakowie, a w roku 1954 zaprosił ją, do tworzonego przez siebie zespołu Starego Teatru, Władysław Krzemiński. „Przyjście do Starego Teatru uważam za jedną z ważniejszych decyzji w moim życiu. Nie tylko ze względu na role jakie tutaj zagrałam, ale i ze względu na atmosferę jaka w nim panowała" – powiedziała Hanna Smólska. Wierna Staremu stworzyła tu kilkadziesiąt ról, mając swój niepodważalny wkład w największe osiągnięcia teatru (m.in. udział w legendarnych przedstawieniach Nieboskiej komedii, Dziadach, Wyzwoleniu w reżyserii Konrada Swinarskiego, Szewcach, Procesie w reżyserii Jerzego Jarockiego, Tragicznej historii Hamleta księcia Danii w reżyserii Andrzeja Wajdy).

"Wspaniała biografia artystyczna Hanny Smólskiej, bezkompromisowe oddanie sztuce, pokora i szacunek wobec widzów i kolegów stanowią wzór postawy artystycznej i etyki zawodowej. Tacy artyści jak Hanna Smólska w sposób immanentny przyczynili się do stworzenia „zespołowości" aktorów Starego Teatru."

(Elżbieta Bińczycka)

„Teatr był moim sposobem na życie. Zawód, który wybrałam dawał mi kolosalną satysfakcję. Traktowałam to jako przygodę: spotkanie z fascynującymi ludźmi, z niecodziennymi zdarzeniami, ciągłe mierzenie się z niecodziennymi tematami podsuwanymi przez reżyserów. Te spotkania były dla mnie nieraz ważniejsze niż występowanie na scenie. Ciągle mnie czegoś uczyły, coś przede mną otwierały." Hanna Smólska: z wywiadu przeprowadzonego przez Annę Litak dla „Gazety Wyborczej" 16 maja 2001)

(-)
Radio Kraków
10 września 2018
Portrety
Hanna Smólska

Książka tygodnia

Zimowa opowieść. Przepaść czasu
Wydawnictwo Dolnośląskie
Jeanette Winterson

Trailer tygodnia