Stanisław Skolimowski

Aktor teatralny, telewizyjny i filmowy.
Urodził się 20 lipca 1895 w Załużu pow. Ciechanów. Zmarł 3 grudnia 1965 w Łodzi.
Był synem Władysława i Wiktorii Skolimowskich W 1910 rozpoczął pracę w jednej z łódzkich fabryk. W 1924 debiutował w Teatrze Popularnym w Łodzi i pozostał na tej scenie do 1929. 12 grudnia 1927 zdał eksternistyczny egzamin aktorski. Później występował: w 1929-31 w Teatrze Polskim w Katowicach, 1931-36 w Teatrach Miejskich w Wilnie, 1936-39 w Teatrze Miejskim w Łodzi. W okresie okupacji niemieckiej w 1939-42 był wywieziony do Niemiec; 1942-45 pracował w Łodzi jako robotnik. Od wiosny do września 1945 występował w Teatrze Powszechnym w Łodzi, od października 1945 do 1949 w Teatrze Województwa Kieleckiego następnie w Teatrze im. S. Żeromskiego w Kielcach, w sezonie 1949/50 w Teatrze im. A. Węgierki w Białymstoku. Od maja 1950 do śmierci występował w Teatrze Nowym w Łodzi. Grał najczęściej role epizodyczne, takie jak: Pigwa "Sen nocy letniej", Tempus "Akropolis", Wrona "Zwycięstwo", Garnosz "Horsztyński", Piotr "Święto Winkelrida", Ślepy "Opera za trzy grosze".
W Teatrze Telewizji zagrał w spektaklu „Cela 267” wg utworu Juliusza Fucika „Reportaż spod szubienicy” w reżyserii Ireneusza Kanickiego (1964).
Posiada na swoim koncie także role filmowe: „Ludzie i die Menschen” w reżyserii Jerzego Afanasjewa (1962) i „Nad rzeką” w reżyserii Janusz Kubik (1962).

Opracował Ryszard Klimczak
Źródła: Słownik biograficzny teatru polskiego, FilmPolski, e-teatr

Książka tygodnia

Cztery Dramaty
Wydawnictwo Ossolineum
Cyprian Norwid

Trailer tygodnia